durup dururken üzülüyorum. bilirsiniz yürürken üzülemez insan.

ablamın işkence yöntemi: ben uzanmış yatıyorken akasya durağını son ses açtıktan sonra kumandayı alıp gitmek.

ben istiyorum ki aşık olayım.

bugün aylar sonra annemle konuştum telefonda. 5 dakika falan. konuşacak bir şey bulamıyoruz çünkü. derslerin nasıl, iyi misin. bu kadarız çünkü. bu kadar.

şerefsizsin ovlum

you look fine

kocaman kocaman paragraflar yazıyorsun, benimse tek diyebildiğim şey ''anladım'' üstelik bi gıdım bile seni anlayamamışken.

mantık konuşuyor

Nasıl geleceksin, nasıl iyileştireceksin beni. Sokağımı nasıl bulacaksın. Apartmanımın ismi yok ki. Sokak lambası var başımda. Nasıl inandıracaksın. Nasıl düzelteceksin. Ne zaman bitecek derken. Nasıl susacağım. Nasıl duracağım ağlamadan. Uzakları kim bilir nasıl özleyeceğim. Gitmek isterken kapı sesinden korkacağım. Korkacağım. Sinirleneceğim. Titreyeceğim. Bitmeyecek.

sen mutlusun ve ben mutlu olamıyorum amına koyim. beni gerçekten sevdiğini bildiğim adamı reddederek herşeyi bok ediyorum. ve sen hala mutlusun amına koyim.benim elim boş, sen hala.

sinir hastasıyım ciddi.

Hayatımda ki en büyük problemin annem olduğunu biliyorum. Annem beni öpmez. Öpemez. Kardeşimi sever agucuk gugucuk diye. 1. 83 boyundaki bir çocuğu o şekilde sever. Annem benim halimi hatrımı sormaz. Ben annemin sütünü emmedim. Başka bir kadına anne dedim. Sonra ''fos'' diye annem çıktı. Çocuktum yapamadım. Annemi anne gibi göremedim. Zor geldi. Sonra alışkanlıklarla birlikte başardım gibi oldu. Bir zaman sonra annem ''fos'' oldu. Daha sonra yine annem çıka geldi. Biricik kızını istedi. Ben kimseye güvenemedim. İnanamadım. Kimse beni sevmez gibi geldi. İnsanlar beni sevdiğinde çok şaşırdım. Hala şaşırıyorum. Ben hayatımdaki herkese istediğim zaman siktir çekebilirim. Evet kaba ama bu öyle. Kimseye bağlanmadım. Yapamadım çünkü. Annem o kadar iyi bir örnekti ki. Bana sevgisiz yaşamasını öğretti. Her boka ağlamayı. Birileri ağlama deyip sarıldıkça daha çok ağlamayı. Tek başına kalmayı.