Ben sadece yanımda ol istemiştim. Yakınımda dur. Orada öyle sap gibi dikilsende olurdu. Gidip başkasının ellerini tutmana hiç gerek yoktu.

Sabah sigarası kadar felaketsin.

Bunun bir tedavisi yok mu.

Seni gördüğümde parmaklarımı keserlermiş gibi hissetmekten bıktım.

Kanamaktan, ağlamaktan öyle sıkıldım ki.

Git.

Çabalayamıyorum bile.

Görmesem artık, karşılaşmasak.

Yavaş yavaş bitse.

Gitsen.

Ellerini tutmasan.

Onun ellerini.

Çirkin ellerini.

Tutmasan.

Tutma.

Bazen sırf kabuğuma çekilebilmek için kendimi kaplumbağa gibi hissediyorum.

Memeleriniz ve götünüz varken kimse sizin karakterinize, kişiliğinize, ruhunuza, güzel gözlerine falan aşık olmuyor bilin yani.

Gidip çilek reçelinden bir kaşık aldım.

Geçmiyor acısı.

Sanki içimde bir şeyler yanıyor.

Şarkılar dinlemiyorum.

Hayal gücümün kapatma tuşu olsa hiç çekinmeden basardım.

Keşke mutlu olsak, her şey bu kadar kolayken insanlarda kahkahalara boğulurken.

Biz bir yudum alıp susmasak.

Bulutların taşıt aracı olarak kullanıldığı bir dünya istiyorum, biliyorum çok istiyorum.

Her şey plastikken sevdim ben seni.

Buzluktan çıkarılan yemekler fırınlanırken,

Otobüs duraklarında öpüşürken sevgililer,

Okul çıkışlarında uyuşturucular alınırken sevdim.

Sigaram yokken sevdim ben seni.

Ellerim daha minikken.

Eteklerim uçuşurken sevdim.

Uçmaya merak salmamışken insanlar.

Ekmek hala beş yüz bin iken.

Uyurken sevdim ben seni.

Battaniye mis gibi kokarken.

Dün gece sevdim ben seni.

Okkalı gözyaşları döktüm.

Sana ait hiçbir şeyin bende olmamasına ağladım.

Atkım kaybolduktan sonra sevdim ben seni.

Yalnız sokağa çıkabildiğimde.

Çimler ıslakken vazgeçtim ben senden.

Omuzlarına başkası tutunuyorken ağladım ben.

Sana gülümserken, hala seviyorum ben.