bak tam buraya bırakıyorum. seni hatırlamayı, ağlamaları, öfkemi, hatıranı, ellerini bak tam buraya bıraktım. bir daha karşıma çıkmasınlar. çünkü buram acıyor. bak ben seni burada bitirdim. kadıköy sokaklarında. her köşeden seni görme umudu ve korkusuyla bak ben ilk defa birini kadıköyden nefret edecek kadar çok sevdim. bak ben seni hak etmedim. bak sen çok güzelsin aynı zamanda çok kötü. sen beni nasıl özlemezsin.

mutsuz evlilik çocuklarının tek tesellisi ''ileride ben çocuklarıma bunları yaşatmayacağım.''

oç

kafamda kurdum. aradığını. sesini düşündüm her zaman ki merhaba deyişini. sanki beni bir daha arama diyen ben değilmişim gibi ısrarla aradığını hayal ettim. konuştuğumuzu. sanki hiçbir şey değişmemiş gibi konuşmanı. bi keresinde kürtçe seni seviyorum demiştin. metrodaydık. çok güzeldi. o gün orada tam bir saat hiçbir şey yapmadan dikildik. birisi şey yazmış ''memories, they cut like knives''. bana daha fazla hatıra bırakmamak için gittin sonrasında canım daha çok yanar diye. zeki oç.

birilerinin sana ne kadar güzel veya yakışıklı olduğunu söylemesine ihtiyaç duyuyorsun. birilerinin seni sevmesine seninle vakit geçirmesine ihtiyaç duyuyorsun. insan ne kadar aciz ve garip.

arama. daha fazla zedeleme. karşılaşmayalım ne olur. kadıköy sokaklarında bu kadar korkuyla yürüyeceğim aklıma gelmezdi. birisi bir şey yazmıştı ''kimseyi kadıköyden nefret edecek kadar çok sevmek istemiyorum'' diye. kadıköyden nefret ediyorum. yaşadığım yerden.

ben zaten ne elma şekeri, ne pamuk şeker, ne lunapark seviyorum. bundan film çıkmaz.

çünkü sen o anları zihninde depolamışsındır. fotoğraf aklına gelmez. çünkü nasılsa hep yanında kalacaktır. çünkü nasılsa her elini uzattığında tutacaktır. çünkü o hep senin. arasan sesini duyacaksındır. fotoğrafa ne gerek var ki dersin. öyle miymiş?