Şimdi şöyle başlayalım.

Emreyle konuşuyoruz atölyede böyle tıklım tıklım, bir sırada 3 kişiyiz.

Az önce seni görmemden mütevellit oturuyorum öyle.

Emreye her şeyi anlatıyorum onun sahibi olduğu sinir kat sayısı şu sıralar pek fazla çünkü dün sevdiği kıza beyninden geçen tüm küfürleri etti sonra ikisi sustular.Güzeldi.

-Orospu.

+...

-Götveren.

+...

Her neyse Emre utangaçlığımdan giriyor, senin neye benzediğinden çıkıyor bi ara bir heyecan geliyor, kalkıp bulayım şu çocuğu söyleyeyim her şeyi diyor ağlamak üzere olduğumu görüp oturuyor yanıma.

Sonra sonra varya.

Ben unuttum Emre geçti yemin ediyorum geçti.

Bitti yani.

Düzeldi her şey.

O yok artık diyorum.

Emreyle sarılıyoruz.

Canım.

Ne kadar iyi.

Tam 5 dakika sonra.

Tam 5 dakika sonra.

Bahçede bok var gibi birisine yetişmeye çalışıyorum sanki kendim çok iyiymişim gibi başkasına moral vermeye koşuyorum.

Koşuyorum dediysek koşmuyorum hızlı hızlı yürüyorum.

Yürüyorum ve aklımdan baş harfin bile geçmiyor.

Taki gözlerini 5 santim uzağımda görene dek.

Omzun çarpıyor omzuma böyle bir şiddet yok

O an kocalarından 15 yıldır dayak yiyen kadınların sahip olduğu morluklara sahip olduğuma yemin bile edebilirim.

Oysa sen sadece yürüyüp gidiyorsun.

Omzunun verdiği şiddette öyle yüksek değil.

Üsteliik ben seni düşünmezken geliyorsun.

Üstüme yürüyorsun 'Beni unutamazsın hahaha' der gibisin.

Ne kadar piçsin neden böyle yapıyorsun Ferhat.