kısacası sikimden aşşa kasımpaşşa diyor davidciğim.

Biri ailemi sikse. Aha pardon ailemi dedim.

Çantamdaki iki paket sigarayı görünce ''zenginim ve mutsuzum amına koyim'' dedim. Sonra bi baktım bi paket boş.

Yara izlerine tutunamıyorsun, kabuk olup düşüyorlar. İnsanlara sarılamıyorsun, sıkılıp gidiyorlar. Şişenin dibini bulamıyorsun, bitiyorlar. Anlayamıyorsun, geçip gidiyorlar. Elimde ne kaldı diye baktığında bir dal sigara buluyorsun. Öğrenemiyorsun, her seferinde canını yakıyorsun. Kendin yapıyorsun bunu. Biliyorsun sonunda yatağın var, battaniyen var, şarkıların var. Tek sahiplenebildiğin onlar çünkü. Ellerinden kayıp gitmeyenler, bavulu olmayanlar bir tek onlar.

Seni kimse tamir edemiyor ki. Vidaların yok senin, düğmelerin yok, dikiş izlerin var belki. Ama tamir olamıyorsun, daha çok yaralar açıyorsun. Kanıyorsun. Her seferinde bile bile kanıyorsun. Kırmızı olana dek.

Rihanna’nın we found love klibi hakkındaki düşüncelerim. Napsak bilemedim.

''aşkıığaaam ben kır düğünü istiyoruğaam'' deyip kardeşler düğün salonunda evlenen kızlar. Şu anda sizin hakkınızda bir şey diyemeyeceğim. Bulamadım. Daha sonra gelin.

0 rh (-)

Cüzdanımda lunapark biletleri var. Lunapark sevmiyorum. Gökhan doğumgünümde verdi biletleri. Bozuk paraların yanında duruyorlar. Okula gitmedim. Gidemedim. Uyandım ama. Evde yalnızken en sevdiğim şey terasta sigara içmek. Dün akşam geçen sene büyük hevesle aldığım o minik defteri buldum içine en son bunu yazmışım.

Ben aslında yokmuşum. Ölüymüşüm. Uyumuşum. Sevmişim. Görememişim. Meğer uzakmış. Biri onu almış. Üzülmüşüm. Özlemişim. Unutmuşum. Çıka gelmiş. Elleri eskisi gibi değilmiş. Sevmemişim.