Yara izlerine tutunamıyorsun, kabuk olup düşüyorlar. İnsanlara sarılamıyorsun, sıkılıp gidiyorlar. Şişenin dibini bulamıyorsun, bitiyorlar. Anlayamıyorsun, geçip gidiyorlar. Elimde ne kaldı diye baktığında bir dal sigara buluyorsun. Öğrenemiyorsun, her seferinde canını yakıyorsun. Kendin yapıyorsun bunu. Biliyorsun sonunda yatağın var, battaniyen var, şarkıların var. Tek sahiplenebildiğin onlar çünkü. Ellerinden kayıp gitmeyenler, bavulu olmayanlar bir tek onlar.

Seni kimse tamir edemiyor ki. Vidaların yok senin, düğmelerin yok, dikiş izlerin var belki. Ama tamir olamıyorsun, daha çok yaralar açıyorsun. Kanıyorsun. Her seferinde bile bile kanıyorsun. Kırmızı olana dek.