Tahammül edemeyeceğin kadar çok sevmiştim. Camel dan bile çok. Görsen, dokunsan elinin ayağına dolanacağı kadar çok. Annemden bile çok, dur bu olmadı, zaten annemden daha çok sevdiğim bir kaç insan var.

Sen bilirdin çünkü ''kimse seni böyle sevmezdi'' sevmemişti. Alışkındın sen, arkalarından koşmaya, kendini hatırlatmaya. Oysa burada seni her zaman hatırlayan bir insan vardı. Kirli sakallarını seven, parmaklarını en ince detayına kadar bilen biri. Ama yok canım illa canın yanacaktı değil mi, birinin canını daha yakacaktın. Seni seviyorum diyerek bana nede büyük bir iyilik yaptın. Onu seviyordun ya onu. Seni her seferinde üzen, başka adamlara giden, canı sıkıldıkça sana koşan birini. Ben sana emekliyordum, oysa üstüne atlıyordu. Kıyamazdım ki ben. Gelemezdim. Korkardım birazda. Şimdi ne fayda. O yine üstüne atlıyor, 2 gün sonra yine bir başkasına gidecek. Sense üzüleceksin. Ben üzüleceğim.